Гледай видеото
Оригинален текст
Заплакала е гората заради Индже войвода,
че го Инджето ранили, в челото между веждите.
Нямало никой до него, водица да му донесе,
водица да му донесе, сенчица да му направи.
Индже на гора думаше: "Не плачи горо, не тъжи,
а най си горо зашуми, да чуйе мойта Калинка!"
Тя ще ми вода донесе, сенчица ще ми направи,
сенчица ще ми направи и люти рани превърже.
Високо грееш, звездо льо,(x2)
високо и на широко.(x4)
Видя ли звездо, видя ли,(x2)
моето братче Иванчо.(x4)
Видях го моме, видях го,(x2)
край Черно море седеше, ситно си писмо пишеше.(x2)
Ситно си писмо пишеше, горе-надолу гледаше,
дано да види гълъбче, по гълъб писмо да прати.(x2)
По гълъб писмо да прати, на свойта мила сестрица,
на свойта мила сестрица, на свойта стара майчица.(x2)