Оригинален текст
Ad inferos vehor extremae laetitiae !
Denique introibo ubi magna arborea radicat umbras.
Adsideravit.
Rursus limina surrexunt, nondum existescere coepi
sub pace trepidante ignissimae lunae.
Ad inferos vehor extremae laetitiae !
Ad inferos vehor extremae laetitiae !
Denique introibo ubi magna arborea radicat umbras.
Adsideravit.
Rursus limina surrexunt, nondum existescere coepi
sub pace trepidante ignissimae lunae.
Ad inferos vehor extremae laetitiae !